Even delen

Leliënhuyze

VvE's in een echt kasteel

De fantasie behoeft slechts een lichte aanraking om je in een eeuwenoud kasteel te wanen. Architect Sjoerd Soeters leverde in 2005 aan de rand van Den Bosch een indrukwekkend gebouw af met heuse torens, een slotgracht en waterlabyrint. Alleen de ophaalbrug ontbreekt aan de Leliënhuyze om het traditionele beeld te vervolmaken. In plaats van de brug ligt er een statige oprijlaan. De VvE is verzekerd bij Centraal Beheer Achmea.

De klassieke uitstraling van Leliënhuyze is ook binnen de muren zicht- en voelbaar. In het hart van het kasteel ligt een intiem en sfeervol binnenhof dat dienst doet als gezamenlijk plein waar de jeugd veilig en ontspannen kan spelen. Rondom het binnenhof liggen de woningen, verdeeld over een binnen- en een buitenring.

Hoge kwaliteit

Ton Visser behoort tot de bewoners van het eerste uur. De gepensioneerde techneut in hart en nieren maakt deel uit van het VvE bestuur en de Technische Commissie. Wat maakt het gebouw bijzonder? “De hoge kwaliteit van de bouw. Het gebouw is uitstekend geïsoleerd, wij verstoken maximaal zes honderd kuub per jaar. En het is hier veilig. Wij hebben slagbomen en ’s avonds om 23 uur gaan de poorten dicht. De politie heeft met een voormalige inbreker de inbraakmogelijkheden onderzocht. Die waren er niet omdat een snelle vluchtweg ontbreekt.”

Kasteel Leliënhuyze telt 67 woningen. De woningen kennen onderling veel variatie. De eigen identiteit van de huizen en appartementen vertaalt zich in de verschillende gevels, raampartijen en in de afwisseling van tuinen, terrassen en Franse balkons. De woningen hebben allemaal uitzicht op het landschap. Elke woning heeft twee parkeerplaatsen. De koopprijs varieert van circa drie ton tot 1,2 miljoen euro.

De buitenkant van het kasteel heeft een rustiek uiterlijk door verschillende kleuren bakstenen en door natuursteenblokken, dichtgemetselde raamnissen en gotische bogen in het metselwerk. Dit wekt de suggestie dat het gebouw in het verleden meermalen verbouwd en aangepast is. De metselaars kregen de vrije hand en werden aangemoedigd tot ‘vrij metselen’.

Ton Visser woont met zijn vrouw op de derde etage in een van de vier torens. Hun huiskamer is ruim en grenst aan beide zijden aan terrassen waardoor zij ’s ochtends en ’s avonds kunnen genieten van een opgaande dan wel ondergaande zon.